19 Temmuz 2014 Cumartesi

"Rabbim O'nun uğruna ezileni hiç bir zaman unutmuyor."

Kapanma Hikayem Blog , Çatı Katı Blog okuyucularının isteği üzerine kendi kapanma hikayelerini paylaşmaları için açılmış bir blogdur..
Buradaki her hikaye farklı kişilere aittir ve istekleri üzerine isimleri belirtilmeden yayınlanmaktadır..
her hikaye sahibi , kendileri gibi tereddütler yaşayan arkadaşlarına manevi destek olmak amacıyla üşenmeden hikayelerini yazıp göndermekteler.. sizlerde kapanma hikayelerinizi catikatiilkay@gmail.com adresine gönderebilirsiniz..
ne mutlu ki sırada oldukça hikayemiz birikmiş durumda.. yayınlanma süreleri biraz uzayabiliyor.. ama her hikaye mutlaka yayınlanacaktır.. sevgili hikaye sahiplerine bir kez daha teşekkür ediyor sıradaki hikayemize geçiyorum... 

Çatı Katı


Selamün Aleyküm;

Küçüklükten beri kafamda normal çocukların belki de düşünmediği düşüncelerle yatar kalkardım. Yaşım 7 iken de 17 iken de cennet, cehennem, sevap, günah hep bunların ve bunun gibi düşüncelerin izinde hareket ettim. Aslında kapanma olayım çok basit oldu. Çünkü ben zaten bunu istiyordum ben sanki doğduğumdan beri hazırdım buna..

Yaşım henüz 15 iken bir karar aldım. Ne zaman ergenliğe girersem işte o zaman kapanacağım, diye söz verdim kendime. bundan 1 yıl sonra ergenliğe girdim ve 5 gün sonra kapandım. Hikayeleri okuyunca Rabbim'e bir kez daha şükür ettim. Beni böyle bir konuda imtihan etmediği için.. Ya imtihanı kaybetseydim? 

Ama benim imtihanım da kapandıktan sonra başladı 3 yıl boyunca lisede ki tarih öğretmenimin aşağılayıcı sözlerine maruz kaldım. Ama yılmadım.. Tarih öğretmenim aslında beni severdi taa ki benim kapalı olduğumu öğrenene kadar..  

Benim kapandığımı öğrendikten sonra ilk derse geldiğinde derse başlamadan önce beni karşısına aldı ve tüm sınıf bizi dinliyordu.

" - Ne oldu? Ailen makarna ve kömür yardımı almak için seni kullandı dimi? diye sordu.
Neye uğradığımı şaşırdım. Sınıftaki arkadaşlar  merakla benim vereceğim cevabı bekledi..
"- Hayır! Ben türbanımı annem ve babam için taşımıyorum. Kendim böyle olmasını istediğim için kapandım. Ama siz istediğinizi düşünmekte serbestsiniz hocam. Bana bu cümleyi kurduysanız eğer zaten benim size bir şey anlatmam kendimi yormaktan başka bir işe yaramaz" dedim.

Benim bu cevabımı duyan hoca çok sinirlendi. 
" - Tabi kesin öyledir zaten. Zaten kimse zorla kapanmaz. Hep kendiniz istemişsinizdir." gibi cümleler geveledi.. 

Bir başka derste yine aynı hoca sınav sonuçlarımızı açıklıyordu. Benim soyadım "AÇIK" sıra bana geldiğinde;
" - Beyni ve kafası açık olmayan ama soyadı açık olan kim?" dedi.. 
Ben bakakaldım.. Ne diyordu bu hoca? Üstelik sınıfta bir başka hoca daha vardı. O bile şaşırdı. 
Ama ben onu güldüremezdim hemen ayağa kalktım: 
" - Belli ki bu durum sizi oldukça rahatsız etmiş. O zaman ne mutlu bana Hocam. Şimdi notumu öğrenebilir miyim?" dedim.
O an hocanın yüzündeki ifadeyi görmenizi isterdim. Aynı zamanda diğer hoca da bana baktı ve gülümsedi çünkü o da kapalı bir hocaydı :) Sınav notları açıklandıktan sonra tarih öğretmenimiz sınıftan çıktı ama ben artık kaldıramıyordum bana söylediği sözleri ve o kapıdan çıkar çıkmaz ağlamaya başladım.. Sınıfımda ki arkadaşlarımdan Allah bin kere razı olsun.. Hiç bir zaman beni bu yolda yalnız bırakmadılar. O gün ben ağlarken de hepsi bana destek oldu.. 

Yine aynı hoca ile başka bi imtihanım ise bir gün okul çıkışı biz başımızı örttük ve durağa geldik. o hoca da duraktaydı. Ve 
"- Rahibelerde geldi" dedi.. 
İşte tek pişmanlığım burada o gün hocaya hiç bir cevap vermedim. Ama vardır bunda da bir hayır dedim her aklıma geldiğinde..

Kısa bir süre sonra  tarih hocam "Gırtlak kanseri" oldu.. Ben böyle şeyleri samanyolunda izlediğim dizilerde olur sanardım hep. "Ama Rabbim O'nun uğruna ezileni hiç bir zaman unutmuyor.." Hocalardan aldığımız habere göre baya bi süre konuşamamış. Allah'ım yine de göstermesin kimseye. Hoca iyileştikten sonra okula döndü ve beni ilk gördüğü yerde söylediği şey:
" - Bana hakkını helal et.. Ben boşuna bu sıkıntıları çekmedim.. Elbette nedeni vardı ve ben bu nedeni çok iyi biliyorum." oldu..
" - Helal olsun." dedim sadece..  Ve hoca bana sarılıp ağladı..
Ama içten içe çok sevindim. O da sonunda doğru olanın ne olduğunu anlamıştı. Rabbim bizi işte böylelerinden korusun.. İnanın bu insanın kendi nefsiyle verdiği mücadeleden bile daha zor.. Ve bir kez daha şükürler olsun Mevlam bu imtihanı da verdim.. 


Şu anda üniversite de okuyorum 6 yıldır kapalıyım. Rabbim isteyen herkese nasip etsin.. Düşünenler ise hiç endişelenmesin ve;

- Şu anda aynanın karşısına geçip, O Ayeti taşımanın gururunu bir an önce tatsınlar.. 

16 Temmuz 2014 Çarşamba

"Mirac kandili gunu erkenden kalktim anneme ben gidiyorum ceket alacağım ister gel , ister gelme dedim dustum yola.."

Kapanma Hikayem Blog , Çatı Katı Blog okuyucularının isteği üzerine kendi kapanma hikayelerini paylaşmaları için açılmış bir blogdur..
Buradaki her hikaye farklı kişilere aittir ve istekleri üzerine isimleri belirtilmeden yayınlanmaktadır..
her hikaye sahibi , kendileri gibi tereddütler yaşayan arkadaşlarına manevi destek olmak amacıyla üşenmeden hikayelerini yazıp göndermekteler.. sizlerde kapanma hikayelerinizi catikatiilkay@gmail.com adresine gönderebilirsiniz..
ne mutlu ki sırada oldukça hikayemiz birikmiş durumda.. yayınlanma süreleri biraz uzayabiliyor.. ama her hikaye mutlaka yayınlanacaktır.. sevgili hikaye sahiplerine bir kez daha teşekkür ediyor sıradaki hikayemize geçiyorum... 

Çatı Katı


Ben cokk ama cok acik giyinen bi bayandim.. hatta bizim evde en acik dini konulara en uzak kisiydim annemde hep oyle der. 
Çalistigim yerde biriyle gorusuyordum ama normal arkadastik.. hayatim boyunca kapanmam diyenlerdendim... Ama etrafimdakilerden etkilenip kapanmaya karar verdim.. pazar gunuydu kapandim ama cok berbat bi kapanisti cok dar bi pantolon ustumde kisa mont.. tek fark kafamdaki saldi..
aksam eve geldim ben boyle kapanmayacağım dedim geri acildim.. dogru sekilde kapanana kadar duracağım dedim ve is yerindeki arkadasim bu konuda beni surekli destekliyordu.. ama ailem inanmiyordu.. anneme surekli uzun bi ceket alacağım ve başlayacağım diyorum inanmıyor..ceketi de aldirmiyor.1 ay falan ugrastim yok Yaradanimin her şeyinde bi hayir vardir.Mirac kandili gunu erkenden kalktim anneme ben gidiyorum ceket alacağım ister gel , ister gelme dedim dustum yola..
 girdigim bi magazada lacivert diz kapaklarima kadar bi kap aldim esarp bone o an o magazadan kapandim ciktim.. tabii baya zorlandim ilk zamanlar bir ay sonra pardesu aldim yine ayni giyiniyordum ama pardesumu giydimi her sey kayboluyor.. herkes cok yakistirdi hep desteklendim cok sukur Allahim'a..
hala kapaliyim ve aslada dusunmuyorum acilmayi.. tam bi sene olacak insallah ama bi sorunum var is yerinde mecburen acigim insallah zamanla Allah`im ona da bi sebep verecek ve cözeceğiz ...
Mevlam herkese nasip etsin..


14 Temmuz 2014 Pazartesi

" İnanmak istemedim nasıl olur dedim. Olduğum yere çöktumya burdaysa bu halimle nasıl görür beni dedim ve ağlamaya basladım..öyle utandım ki bütün bedenim açık gibiydi.."

Kapanma Hikayem Blog , Çatı Katı Blog okuyucularının isteği üzerine kendi kapanma hikayelerini paylaşmaları için açılmış bir blogdur..
Buradaki her hikaye farklı kişilere aittir ve istekleri üzerine isimleri belirtilmeden yayınlanmaktadır..
her hikaye sahibi , kendileri gibi tereddütler yaşayan arkadaşlarına manevi destek olmak amacıyla üşenmeden hikayelerini yazıp göndermekteler.. sizlerde kapanma hikayelerinizi catikatiilkay@gmail.com adresine gönderebilirsiniz..
ne mutlu ki sırada oldukça hikayemiz birikmiş durumda.. yayınlanma süreleri biraz uzayabiliyor.. ama her hikaye mutlaka yayınlanacaktır.. sevgili hikaye sahiplerine bir kez daha teşekkür ediyor sıradaki hikayemize geçiyorum... 

Çatı Katı

Merhaba ilkay Hanim

Blogunuz da kapanma hikayem adli kosenizi gorup ben de kendi hikayemi yazmak istedim.
Daha 18 yasindaydim. Deyim yerindeyse cogu genc gibi ben de ayni heveslere ve hislere sahiptim. Allah'a sukur baski sahibi olmayan fakat disiplin sahibi olan bir aileye sahiptim hala sahibim elhamdulillah. 

Kapanmadan once oldukca acik giyinen ve susune duskun olan bir kizdim. Annem ve babam hicbir zaman bana kiyafetlerim konusunda baski yapmadi. Sadece ve sadece benimle konustular. Ozellikle canimdan cok sevdigim dayim... Bir gun kendisi ile muhabbetim de sunu soyledi:
" Merve eger cok fazla elmasin olsa ne yaparsin?" Dedim ki: " en gizli yere saklarim dayi" o da dedi ki: " iste kadin da boyledir, degeri buyuk oldugu icin saklanmasi gerekir" bu ve benzeri muhabbetler aramizda cok gecti.. Lakin bana kapanmayi dusunuyor musun diye sorduklarinda cevabim hep "asla!" oldu.

Oss' ye hazirlandigim donem de bir yurtta hizlandirilmis ders calisma kampina katildim. Ve bir aksam muhabbetinde cok degerli bir arkadas tesetturun onemini anlatti. Cok etkilendim. Ve o gunun ertesi gunun de arkadaslarim kendi aralarinda Efendimiz Sav anarak salavatlar getirmisler ve ruhen Kendilerinin ortamda bulundugunu ve gul kokusu hissettiklerini soylediler. O an da yanlarinda degildim sonradan gittigim de herkes agliyordu. Inanmak istemedim ( o an da uzerim de omuzlari acik sweet vardi) nasil olur dedim. Bos odaya gectim oldugum yere coktum ve ya burdaysa bu halimle nasil gorur beni dedim ve aglamaya basladim oyle utandim ki butun bedenim acik gibiydi. 
Salavatlar getirdim ve hickirarak "Af et Ya Rab" dedim. (O gunku utancim hala dun gibi hatirim da.) ve o an kapanmaya karar verdim. Kapandigimi soyledigim de insanlar inanamadi. 
En fazla 10 dk icinde etek ve basortuleri yigildi etrafima. 2 gun once fonlu saclarla girdigim yurttan ortumle ciktim elhamdillah. Eve geldigim de annem inanamadi sok oldu bildiginiz. Universite var kesin ortamlari gorunce acilirsin dedi. Elhamdulillah acilmadim. Evet bazen icimin gittigi donemler oldu olmadi desem yalan olur. Estafirullah cektim icimden. 
Ve donem donem birebir yuzume karsi hakaretler yedim. Hic unutmam bir gun cumhuriyet bayrami ve kapanali yaklasik 7 ay falan olmus. Avm nin birinde hanim efendinin biri aynen soyle dedi bana bakarak" boylelerini bu gun olsun disari cikarmamak lazim!" O anda gulumsedim Allah ya bizi bir an yan yana getirdi dedim ki usulca " ne kadar luzumsuz oldugunuzun farkinda misiniz?" garibim homurdanarak uzaklasmisti☺️ 

Daha ustune 3 tane daha hakaretle karsilastim☺️ Ama tas atana gul attim. Universite dahil. Hayatimda sosyal alanda kisitlamadim kendimi mesru daire icerisinde her turlu hobiye sahibim. Fotograf cekiyorum mesela. Ayrica kisa film calismalarinda bulundum. Calistigim ortamlar hep farkli ideolojilere sahip oldu. Lakin hic bir zaman onlari incitmedim. Onlar beni once garipsese de sonra aramizda guzel kopruler kuruldu. Universite de basta bolum baskanim olmak uzere insallah diger arkadaslarimin da zihinlerinde ki tabularin yikilmasina vesile olmusumdur...

Sevgilerimle...
Merve

5 Temmuz 2014 Cumartesi

"Sanki hep bu halimi beklermiş gibi o kadar huzurluyum ki, benliğimi buldum sanki…"

Kapanma Hikayem Blog , Çatı Katı Blog okuyucularının isteği üzerine kendi kapanma hikayelerini paylaşmaları için açılmış bir blogdur..
Buradaki her hikaye farklı kişilere aittir ve istekleri üzerine isimleri belirtilmeden yayınlanmaktadır..
her hikaye sahibi , kendileri gibi tereddütler yaşayan arkadaşlarına manevi destek olmak amacıyla üşenmeden hikayelerini yazıp göndermekteler.. sizlerde kapanma hikayelerinizi catikatiilkay@gmail.com adresine gönderebilirsiniz..
ne mutlu ki sırada oldukça hikayemiz birikmiş durumda.. yayınlanma süreleri biraz uzayabiliyor.. ama her hikaye mutlaka yayınlanacaktır.. sevgili hikaye sahiplerine bir kez daha teşekkür ediyor sıradaki hikayemize geçiyorum... 

Çatı Katı


***********************************************


Daha taze kapananlardanım J 3 ay olmak üzere Allah'ım daim etsin inşallah.
Sizi sıkmadan hikâyemi anlatmak isterim…

Hep evlendikten sonra kapanmak istiyorum derdim. 7 yıllık birlikteliğim vardı. Tam tarih koyduk düğün için hazırlıklar gelinlik seçimi falan tüm hız devam ederken nişanlımda kitle fark edildi ve ameliyat ardından da tedavi olduk L 
çok zor sıkıntılı günler geçirdik şimdi çok şükür atlattık. Allah'ım kimselere yaşatmasın. Tüm hastalarımıza acil şifalar versin inşallah. Biz bu dönemi birlikte yaşamak destek olmak istedik ve ailelerin de desteğiyle resmi ve dini nikâhımızı yaptık evlendik düğün iyileşince olacaktı. 
Biz el ele vererek yendik bu hastalığı (maşallah demeyi unutmayalımJ) Düğünümüzü yaptık, ikimiz de öğretmeniz okulda kapalılık resmi olarak serbest olmadığı için bir açıl bir kapan yapmak istemediğimden dolayı okulda resmen serbest hale gelmesini bekledim kapanmak için. Çok şükür o da serbest hale geldi. 
Tam o sıralarda nasıl kapanırım, şal nasıl bağlanır diye araştırma yaparken sizin güzel bloğunuzla tanıştım. O güzel hikâyelerle daha da cesaret buldum ve eşime hadi hafta sonu alışverişe gidiyoruz ve kapanacağım ben dedim. 
Alışverişimizi yaptık ve artık kapalıyım. Sanki hep bu halimi beklermiş gibi o kadar huzurluyum ki, benliğimi buldum sanki… Eşim başta baya zorlandı yeni halime alışmakta 7 yıl açık olunca J ancak şimdi çok mutluyuz. Bak şu geçen böyle giymiş diye yolda gördüğü kapalı bayanları gösterip bana yardımcı olmaya çalışıyorJ Allahım tüm isteyenlere hayırlısıyla kapanmayı nasip etsin inşallah.
Sizlerden ufak da bir dileğim var. Geçirdiğimiz rahatsızlıktan dolayı normal yolla çocuk sahibi olamıyoruz şu an. O yüzden tüp bebek yöntemini deneyeceğiz önümüzdeki ay. Dualarınızda bize de yer verin lütfen. Hayırlısıyla çok iyi birer anne baba olmak istiyoruz…

4 Temmuz 2014 Cuma

"Ne yapacağımı bilmiyorum.. aslında ikisini de istemiyorum ne açık olmayı ne de kapalı olmayı..."

Kapanma Hikayem Blog , Çatı Katı Blog okuyucularının isteği üzerine kendi kapanma hikayelerini paylaşmaları için açılmış bir blogdur..
Buradaki her hikaye farklı kişilere aittir ve istekleri üzerine isimleri belirtilmeden yayınlanmaktadır..
her hikaye sahibi , kendileri gibi tereddütler yaşayan arkadaşlarına manevi destek olmak amacıyla üşenmeden hikayelerini yazıp göndermekteler.. sizlerde kapanma hikayelerinizi catikatiilkay@gmail.com adresine gönderebilirsiniz..
ne mutlu ki sırada oldukça hikayemiz birikmiş durumda.. yayınlanma süreleri biraz uzayabiliyor.. ama her hikaye mutlaka yayınlanacaktır.. sevgili hikaye sahiplerine bir kez daha teşekkür ediyor sıradaki hikayemize geçiyorum... 

Çatı Katı

Merhaba,

Ben 19 yaşındayım, üniversite birinci sınıf öğrencisiyim, Kırşehir 'de ebelik okuyorum, Kocaeli'nde yaşıyorum. bloğunuzla bu gece tanıştım düşmek üzere olduğum yada kimbilir belki aylardır düşmekte olduğum uçurumla cebelleşirken.hep kapanma hikayelerini yayınlamışsınız. benim hikayem bunlara pek uymayacak ama yine de size anlatmak istiyorum, en azından, ruhumda, zihnimde pervane gibi dönüp duran düşünceleri biraz olsun netleştirmek kendime bir başkasının gözüyle bakmak için, kim olduğunuzu bilmeden, size yazmak belki biraz beni sakinleştirir.


ben 11 yaşımda kapandım. hiçbir baskı altında kalmadan büyük bir aşkla ve hevesle, babamın akrabalarımın hatta kapalı olan annemin çevremin öğretmenimin arkadaşlarımın karşı çıkışlarına rest çekerek, her ortamda dalga geçilip hatta bi akşam lüks bir restoranda gittiğimiz akşam yemeğinde babamın beni tüm insanların içinde aşağılayıp başımdaki çocukluk hevesiyle örttüğüm allı pullu örtüyle dalga geçmesinden sonra aynı restoranın çocuk parkında saatlerce ağlamama rağmen vazgeçmedim. 

O zamanlar şeytanın vesveselerindense insanlarla cebelleşmek daha kolaydı elbette. hareketli ve dışa dönük bir çocuktum. başörtü yüzünden kendimi kısıtlamadım, bisiklete de bindim evet başörtüm ve eteğimle parka gittim tüm insanların bakışları ve laf atışları yadırgayışları hiç umrumda olmadı, yinede en hızlısıyla sallandım salıncakta o zamanlar ne kadar'' hakkım değil, ben başörtülüyüm, sallanamam, koşamam, zıplayamam'' duygusu içimi kemirse de.. o zamanlar regl dahi olmamıştım yani farz değildi evet ama yine de balkona dahi çıkamazdım örtüm olmadan okulun kapısına kadar örterdim şeklinin, nasıl durduğunun, bi önemi yoktu.bilinçliydim, babam sinemaya gidelim ama başörtülüleri almıyorlamış dediğinde o zaman gitmem ben de! diyecek kadar. 

çoğu arkadaşım da benden görüp heves ederek küçük yaşta kapandı şu an hala kapalılar elhamdülillah. o zamanlar birçok hevesimden vazgeçecek kendimden feragat edecek kadar benimsemiştim başörtüsünü. nerden bilebilirdim acısını yıllar sonra duyabilceğimi... ergenlik dedikleri şeyin nasıl bir canavar olduğunu..
  Babam mahallemizdeki liseye yazdırmak istemedi, o zamanlar Adana'da yaşıyorduk. evden çok çok uzakta büyük bir liseye yazdırdı beni. gitmeyi hiç istemedim o okula fakat dönüşü yoktu. bu hiç bilmediğim bi ortam hiç tanımadığım insanlar demekti, benim çevrem alışmıştı artık ama şimdi bu yeni çevrenin bana alışmasını beklemek zorundaydım, beni kabullenmesini. ve şimdi bir de ergenlik hormonları çıkmıştı başıma zaten bir ergenin çevresiyle çatışmaları kendini kabullendirme çabaları gibi düşünceleri yoğunken benimki iki kere yoğundu. üniformamın eteği ayak bileğime kadardı, annemin vücut hatlarını belli etmesin diyerek aldığı okul tişörtü bana tam 4 beden büyüktü ve altından uzun kollu body giyiyordum adananın sıcağında, ilk okul günü o kocaman bahçede herkes yanıma yaklaşıp benim duyacağım sesle ay bu ne sıcak, yandım, of patladım, imam hatip mi burası gibisinden laflar attı.. 

herkes bana bakıyordu nereye saklanacağımı bilemedim eve geldiğimde saatlerce ağladım, babama kızdım, ama ne çare.. diğer günler de böyle devam etti okulun dış kapısındaki güvenlik odasında örterdim başımı, orda açardım. güvenlik görevlisi de hiç hoşlanmazdı tabi bundan yüzünü ekşitirdi her odasına girdiğimde bi kaç kez tartıştık onunla da, artık ızdıraba dönüşmüştü hayat. okulun müdür yardımcısı alttan body giymeme takmıştı arkadaşlarım da açılsana ya deyip durdu  naklimi almaya çalıştı annem bi kaç kere. olmadı, babam da karşı çıktı. 

Artık gerçekten ağır gelmeye başlamıştı başörtüsü. ilk tavizim ; facebookta açık fotoğraflarımı paylaşmak oldu. tabi beğenilmek hoşuma gitmişti her ergen kız gibi..genç demiyorum çünkü şu an da gencim fakat beğenilmek gibi bi arzum yok. ve sonra tabi açıldım. annem kabullenemedi çok savaştık ama yapamıyordum işte artık başörtüsü benim için korkulu bir rüyaydı o yıllanmış dışlanmışlık hissi de çıkmıştı ortaya kısıtlanmış çocukluk da. artık asla kapanmazdım. kabuslarıma girerdi hep kapalı olduğumu görürdüm rüyamda okulda olduğumu ve örtüyü çıkarmaya çalışırdım, büyük bir sıkıntıyla uyanırdım. lise 2. sınıfın ikinci döneminde açıldım kesin bir kararla. buraya kadardı. hiç pişmanlık duymadım bundan ne yazık ki. hem de hiç. insanlar da onayladı, annem hariç. ve 3 yıl böyle devam etti
sonra liseyi bitirdim. üniversiteye hazırlıkta ışık dershanesine kaydoldum, orada tabi bir sürü kapalı vardı. yine de hiç ama hiç düşünmedim tekrar kapanmayı. ama annem başımın etini yiyordu, okul bitti, yasak kalktı kapan artık diye. asla diyordum, asla! 


sonra bir gün bişey oldu.. o gün ne oldu ben de tam hatırlamıyorum şimdi açıkcası nasıl olduysa annemle dışarı çıkmıştık ve bana bir şal almak istedi, ben de al dedim boynuma dolarım, sonra bi tunik ve geniş bi pantolon aldı itiraz etmedim. hemen orda giydim üzerime, e bi ört bakalım dedi annem, neyse örtiyim dediym eve öyle gittim ve yolda bir sürü tanıdıkla karşılaştım hatta dersane öğretmenimle, tebrik ettiler, hayırlı olsun dediler, ne olduğunu anlamamıştım, afallamıştım. ilk kez kapalı dersaneye gittiğimde gözyaşlarımı tutamadım eve geldiğimde de saatlerce ağladım, annem yatıştırdı beni. evet başörtüsü yakışıyordu yüzüme herkes de çok beğeniyordu daha önce de örttüğüm için beceriyordum, bu beğeniler yatıştırdı beni. ama biliyordum, buna karar vermemiştim işte o çocukken örttüğüm gibi şevkli ve istekli değildim. sonra üniversiteyi kazandım, bizim vakfın öğrenci evlerinde kalıyorum yani dini bi ortam namazımı zaten kılıyorum, bölümümde de hiç erkek yok bunu yazmamın sebebi çevremden etkilendiğimi düşünmemeniz. kendime has bi tarzım var ve baş örtümü giyinişimi de beğeniyor herkes yanıma gelip nasıl örtüyorsun ya, baş örtülerini nerden alıyorsun, ben de  senin gibi kapanmak istiyorum diyenler hatta kapanmaya karar verip alışverişe benimle çıkanlar zevkimi alma açısından.ama ben, ah ben ve içimdeki bu karanlık.o içimden bi türlü atamadığım eziklik... 
şimdi tekrar açılmak istiyorum ve annem kalp krizi geçirmek üzere, bana inanın, nefis değil, heves değil, çevredeki insanların fikirleri değil, özenti değil, içimdeki o dışlanmışlığı o ezikliği atamıyorum. sürekli okuyorum okumayı seven bir insanım, her şeyin farkında ve bilincindeyim fakat başörtüsünü içime sindiremiyorum ben inanın bana, bana inanın ölmeyi bile istiyorum bu nasıl bi çıkmaz Allah'ım bana yardım et diyorum dualar ediyorum belki bu gece bir rüya görürüm ve herşey değişir diye umut ediyorum Allah'ım bana bi tokat at ve beni kendime getiir diyorum nefsimden sana sığınırım rabbim beni bırakma diye gözyaşlarına boğuluyorum ama nafile..sorduğum insanlar tamam açıl deseler de, açılma deseler de etki etmiyor. ne yapacağımı bilmiyorum aslında ikisini de istemiyorum ne açık olmayı ne de kapalı olmayı...

"Belki hiç bir şey yolunda gitmedi ama; hiç bir şeyde beni yolumdan etmedi. Yolunuzu kaybetmeyin. olmak istediğinizi olun."

Kapanma Hikayem Blog , Çatı Katı Blog okuyucularının isteği üzerine kendi kapanma hikayelerini paylaşmaları için açılmış bir blogdur..
Buradaki her hikaye farklı kişilere aittir ve istekleri üzerine isimleri belirtilmeden yayınlanmaktadır..
her hikaye sahibi , kendileri gibi tereddütler yaşayan arkadaşlarına manevi destek olmak amacıyla üşenmeden hikayelerini yazıp göndermekteler.. sizlerde kapanma hikayelerinizi catikatiilkay@gmail.com adresine gönderebilirsiniz..
ne mutlu ki sırada oldukça hikayemiz birikmiş durumda.. yayınlanma süreleri biraz uzayabiliyor.. ama her hikaye mutlaka yayınlanacaktır.. sevgili hikaye sahiplerine bir kez daha teşekkür ediyor sıradaki hikayemize geçiyorum... 

Çatı Katı

**************************** 


Öncelikle böyle bir blog açtığınız için çok teşekkür ederim size. Bana çok destek oldunuz siz ve diğer arkadaşlarımız. 
Ben 17 yaşındayım lise 3 gidiyorum. Moda tasarım öğrencisiyim. Aslında kapanmak bana çok uzaktı, düşünmüyordum hiç özellikle geçen yıl aklımın ucundan geçmezdi. Bugün bu satırları yazacağım ve kapalı olacağım aklımın ucundan geçmezdi. Çok düşündüm, korktum, sorumluluklarımın artacağını insanların bana başka gözle bakacağını düşündüm, eski ben olmayacağımdan çok korktum. 

Bir gün gene internette araştırırken bu blogu buldum çok güzel hikayeler bana çok destek oldu. Aynı zamanda çok ama çok istediğim -baya da pahalı- bir telefonu abim kapanırsam hediye alacağını söyledi. Düşündüm süper bir teklifti. Hem Allah'ın rızasını kazanacaktım hem ailem mutlu olacaktı hemde yeni telefonum olacaktı. Artık kafam iyice karıştı. Durmadan arkadaşımın başının etini yiyordum kapanmak istiyorum diye. Açıkken rahat değildim sanki. Bir kere aklıma düştü yapmalıydım. 
Çok düşündüm kapanmaya karar verdiğim zamanlarda defile vardı ve manken seçilmeyi çok istiyordum. Ya kapanırsam ve manken seçilirsem nolucaktı. Mankenlik için bunu erteleyemezdim. Annem destek oldu. Olsun, bir kereliğinden bir şey olmaz dedi.Hem kapanırsan Allah'ın istediğini yaparsan oda sana mankenliği nasip eder dedi. Aklıma yattı. Kapandım ve evden çıktım çok zordu Ağırlaşmıştım sanki kafamda bir yük var gibiydi. Çok kötü hissettim ama açılmadım alışacağım dedim sabrettim. O hafta manken seçildim her şey çok güzeldi rüya gibiydi provalar elbiseler falan. Üstüne o akşam Abim elinde telefonumla geldi. Yaşadığım şeyler anlatılamaz derecede muhteşemdi. İyi ki kapanmışım dedim. 

Ben bütün bu güzellikleri yaşarken geçen yıl çok sevdiğim dostlarım bana arkasını döndü etmedikleri hakaret kalmadı. 1 ay geçmedi ki telefonum çalındı. Şoka girdim içim yandı uykuyu kaybettim, hayatım kabusa döndü. Hem arkadaşlarım beni istemiyordu hemde telefon yok oldu. Bunalıma girdim. Bu sefer keşke kapanmasaydım demeye başladım. Evden dışarı çıkmak okula gitmek istemiyordum. Sonra verende Allah alanda Allah dedim. Eğer istemeseydi o çalınmazdı, o gün evden çıkmazım olacağı varmış diye düşündüm. Arkadaşlarımın bu sayede yüzünü gördüm beni ne kadar sevdiklerini ve her şeyin oyun olduğunu gördüm. Bitmesi gerekliydi bu sahte dostluğun, iki yüzlülüğün, onlar bana göre değildi diye düşündüm. kapanmam aslında güzel şeyler getirdi bana. Bazı şeyleri alsa da her şer de bir hayır vardır onu anladım belki gene telefon alınır yeni dostluklar edinirim. Allah'a isyan edip ona sırtımı dönmek yerine secdeye kapanır elimi açarım. Hayırlısı derim hep o bana yardım eder her zaman. Ve kaybettiklerimden daha fazlasını kazanırım.
Belki hiç bir şey yolunda gitmedi ama; hiç bir şeyde beni yolumdan etmedi. Yolunuzu kaybetmeyin. olmak istediğinizi olun. Sevgilerle...

2 Temmuz 2014 Çarşamba

"Gençsin daha dedi.Bunun genci yaşlısı mı var ki ? Ölümün ne zaman geleceğini kim bilebilir ?"

Kapanma Hikayem Blog , Çatı Katı Blog okuyucularının isteği üzerine kendi kapanma hikayelerini paylaşmaları için açılmış bir blogdur..
Buradaki her hikaye farklı kişilere aittir ve istekleri üzerine isimleri belirtilmeden yayınlanmaktadır..
her hikaye sahibi , kendileri gibi tereddütler yaşayan arkadaşlarına manevi destek olmak amacıyla üşenmeden hikayelerini yazıp göndermekteler.. sizlerde kapanma hikayelerinizi catikatiilkay@gmail.com adresine gönderebilirsiniz..
ne mutlu ki sırada oldukça hikayemiz birikmiş durumda.. yayınlanma süreleri biraz uzayabiliyor.. ama her hikaye mutlaka yayınlanacaktır.. sevgili hikaye sahiplerine bir kez daha teşekkür ediyor sıradaki hikayemize geçiyorum... 


**************************** 

20yaşındayım. 1 yıldır kapanmayı düşünüyordum.Artık öyle bir noktaya geldim ki Çok açık giyinmememe rağmen insanların bakışlarından rahatsız olmaya başlamıştım.
2013 yılının yazıydı.Bunu anneme ilk defa söyleyecektim.Ben kapanmak istiyorum anne.Çok sevindi annem.İçim rahatlamıştı annem sevinince.Ama baban ne der dedi...Nereden bilebilirdim ki babamın ne diyeceğinin benim hayatımı bu kadar değiştireceğini...

Benim hikayem 17 Ekim 2013te başladı. Bu tarihte benim isteğimle, annem babama kapanmak istediğimi söyleyecekti.Neden annene söylettiriyorsun diye düşünmüş olabilirsiniz çünkü babama söylemekten son derece çekiniyordum babamı az çok tanıdığım için izin vermeyeceğini düşünüyordum kendimde bunu söyleme cesareti bulamamıştım. Bu yüzden de anneme söylemesi için rica ettim. 
Annem evde babama bu durumu söylüyorken ben ise erkek arkadaşımla Ulucamii'deydim.Kurban bayramının 3.günü idi.Erkek arkadaşımla sözleşmiştik Ulucami'ye gidip namaz kılacaktık.Öyle de oldu.Hava yağmurluydu ama biz ona rağmen üşümedik üşenmedik.Abdestimizi aldık Ulucami'ye girdik.Rabbim ne güzellikler vermiş bize şükürler olsun. Namazlarımızı kıldık.Camide Allah'a tövbe ederken dualar ederken o kadar huzurluydum ki...Ağladım çok mutluydum. Camiden kapanarak çıkacaktım...

İçeride Caminin bütün güzelliklerini inceledik dolaştık.Ve ben başımda örtü ile çıktım dışarı. İlk kez..Her şey istediğim gibiydi.Sevdiğim yanımda ve ben kapalı bir bayandım artık. Muhafazakar...Bu sözcük bile o kadar hoşuma gidiyor ki. Çok rahat hissediyordum kendimi bir o kadar da nasıl oldu diye sorup kayan örtümü düzeltmeye çalışıyordum.. O günü erkek arkadaşımla geçirdim. Kapandım ve bu benim ilk günümdü. Sevdiğimin yanındaydım ama bir yandan da evde neler olduğunu düşünmeden edemiyordum. Acaba annem babama söyledi mi ? Babam ne dedi ? kızdı mı? bir sürü şey geçiyordu aklımdan. Dayanamayıp sevgilimin yanında aradım annemi. Ne oldu anne ne dedi babam dedim. 
Ben mutlu mesut kapanmışken duyacağım en kötü cümleleri duydum.Baban izin vermedi çok kızdı gelince konuşuruz dedi. 

Düşüncelerimde haklıymışım.Babam izin vermemiş.Annem kapanmak istediğimi söylemiş.Babam da hayır olmaz,mesleğiyle ne alakası var kapanmasının,ona müşteri gelmez kimse gelmez,benim evimde yaşıyorsa kapanamaz,ben demokratım,evlendikten sonra naparsa yapsın demiş. Bunun üzerine ben çok üzüldüm ağladım...Babam bunun üzerine sinirlenip dışarı çıkmış. Akşam geldiğinde hiçbir şey olmamış gibi davrandı. Gayet normal bir şekilde...Bu arada benim mesleğim, üniversitede okuduğum bölüm olan saç bakımı ve güzellik hizmetleridir. kısaca kuaför veya güzellik uzmanı diyebilirsiniz. Babamın kapalı olursa ona müşteri gelmez dediği mesleğim bu. Babam konunun orda kapandığını sanarken bense kapanma aşkıyla yanıp tutuşur oldum. 

Kurban bayramı tatilinden sonra okuduğum şehire Eskişehir'e döndüm annem ile birlikte.Eskişehir'de kapanmaya başladım.İlk kez okula kapalı gidecektim.Yakın bir arkadaşım vardı o çok destek oldu bana.Sınıfımdaki herkes çok yakıştırdı iyi dileklerini ilettiler hep.çok sevinmiştim.Annem durumumu kararlı olduğumu biliyordu.Annemin beni anlamasına çok seviniyordum.Ama bu da uzun sürmeyecekmiş.Annem de beni yalnız bıraktı bu konuda. Zaman geçti..''Baban izin vermiyor bak yapma kapanma,evlendikten sonra kapan, baban kapını açmaz, sana gelmez, seni vermez, kapanmak için evleniyorsun zanneder, erkek arkadaşın kapattı zanneder, inatlaşma,şu örtüye bak hiç güzel durmuyor'' gibi şeyler söylemeye başladı.Bense hiç bir zaman vazgeçmeyi düşünmeyip örtüme daha da sarıldım.Hatta nişanlığım,gelinliğim de kapalı olsun istedim hep.Ama annem bunun mümkün olmadığını babamın izin vermeyeceğini söyleyip durdu.Her gece ağladım ama hep Allah'a sığındım.Onun bana kapılarını açmasını bekledim.Hiç vazgeçmedim.Hep yalnız hissettim kendimi.
Babannem bile kapalı olmasına rağmen benim kapanmamı istemedi.Gençsin daha dedi.Bunun genci yaşlısı mı var ki?Ölümün ne zaman geleceğini kim bilebilir.Anlayacağınız kimse destek olmadı erkek arkadaşım ve yakın arkadaşlarımdan başka. Eskieşhir'den memleketime dönüşlerimizde mecburen açılmak zorunda kalıyordum. Babamın buna kesin net yanıtı hayır diye. Bunu yaparkenki vicdan azabımı bilemezsiniz.Çok mutsuz oluyordum.Memleketimde zorunda kalmadıkça dışarı bile çıkmıyordum.Bütün günümü evde geçiriyordum.Aynı şekilde babam Eskişehir'e ziyarete geldiğinde dışarı çıkmıyordum.Bir bahane bulup gelmiyordum dışarı sırf açık çıkıcam dışarı diye. Annemle babam ikisi çıkıyorlardı gezmeye. Mecburen başımı memleketimde açmamın sebebi de babam beni okuldan alacak korkusuydu. En azından okulumu bitiririm öyle söylerim kapanmak istediğimi diyordum. Olabilecek en iyi şey buydu benim açımdan.Başımı açtığımda ne kadar huzursuz mutsuz olsam da bunu o an için yapmak zorundaydım.Hep sabrettim biticek bu mutsuzluklar dedim.Annemin bütün dediklerini yuttum.

Bugün tarih 28.01.2014.Ve bugün benim hayatımın dönüm noktası.Annem ve ablam günlüğümü okumuş.Duygu ve düşüncelerimi yaşadıklarımı anlattığım defterimi bir çırpıda özel olduğunu bile bile okumuşlar.Annemin bir lafı ile anladım bunu.Artık öyle bir noktaya geldim ki...Mutfağa gidip bıçakları aldım peşimden geldi ikisi de.Yaklaşmayın dedim bağırıyorum çığlık çığlığa...Sinirlerim boşaldı iyice.Gidicem bu evden yeter bıktım sizden,Benim senin gibi bir annem yok çığlıkları evin her yerinden yankılanıyordu.Annem yapma kızım yapma bırak onları derken ağlıyordu bense sinir krizleri geçiriyordum.Bana yaklaşmalarını istemediğim için yaptım bu davranışları.İnanın o an ben ben değildim sanki.Hani diyorlar ya cinnet geçirdi diye.Öyle bir şey oldu bende de.O an insanın aklı çalışmıyor.Aklı oluyor ama fikri olmuyor.Ayların bende biriktirdikleri bu şekilde açığa çıktı ve kesinlikle böyle olsun istemezdim.Ben kimseye zarar vermek için yapmadım bunu.Çantamı hazırladım gidecektim.Bilmiyorum Eskişehire o an hiç düşünmeden çıkıp gitmekti bütün isteğim.Tam çıktım evden gidiyorum günlüğümü evde unuttuğumu farkettim.
Geri döndüm kapıya geldiğimde ablamın tam kapıdan çıkmak üzere olduğunu gördüm beni takip edecekmiş meğer.Ya da beni sokakta rezil edip kolumdan tuttuğu gibi eve döndürecekti bilemiyorum.

Eve girdim tekrar.Defteri alıp çıkacaktım.İzin vermediler.İkisi bir olup beni içerde tuttular.. Annem yerden yere vurdu beni.Dövdü.Oradan oraya savruldum.Bir baktım yatağa savruldum bir baktım yerdeyim.Bunu defalarca tekrarladı.Montumun düğmelerini kopardı .Ablam ondan aşağı kalmadı gitmeyeceksin derken beni cama itledi vurdu. Elime bıçağı aldım tekrar. Boynuma dayadım bıraksınlar da gideyim diye.Annem bıçağı tuttu aynı anda. Ben de. Annem tutuyo ben bırakın diyorum çığlık çığlığa.Annem bırakmıyor.Sonunda olan oldu.Annemin parmağı kesildi.Ben kimsenin canını yakmak istemedim.Kapı kilitlendi ve ben çıkamadım.Babam arandı.Babam geldi.Bütün her şey gün yüzüne çıktı.Babamın gözlerinin içine baka baka ben kapanmak istiyorum dedim.Durdu kaldı öyle.Ne olup bittiğini ablam her şeyi anlattı.Eskişehirde kapandığımı bütün her şeyi...Babam ben böyle bişi yapmasaydım o bıçak çekme olayları... Yine izin vermeyeceğini söyledi.Korktuğunu söyledi kapanmak istediğim için böyle şeyler yaptığımı duyunca.Neden kapanmak istiyorsun diye sordu? Birinden etkilendiğimi düşündü.hayır dedim İçimden geldiği için istiyorum.Benim öyle yakın arkadaşlarım yok beni etkileyecek. Pişman olucaksın, Etrafında kimse kalmayacak ne arkadaşın ne akraban dedi.Hayatın boyunca hep aynı çizgide ilerliceksin açık olmak yok.Ne istiyorsan onu yap dedi.Kuranda başını kapat geçmiyor dedi.Örtün diyor,Ben şimdi senin karşında çıplak dursam nasıl olur, olmaz dimi dedi.İşte Kuranda da bunu söylüyor kapanmak yok yani kıyafetini giy demek istiyor dedi.Allahı ben de biliyorum dinsiz değiliz,O çok fazla bişey istemiyor dedi.

Ben zaten bu lafları duyunca şok geçirdim.Ne diyor bu diye.Ayrıca şunu da söyleyeyim annem daha önce kapalı bir insandı ancak babam annemi de açtı.Günahı onun boynuna...Önce okulumun bittiğini gitmeyeceğimi söyledi daha sonra annemin lafıyla vazgeçti bundan.Okulumun son dönemine de gidip bitireceğim kısmetse.Evlendirmeye karar verdiler beni.Okul bittikten sonra hemen vereceklermiş.Benimle böyle uğraşamazlarmış. Babam istediğin var mı dedi. var dedim söyle erkek tarafına hazırlansınlar vercem seni dedi.Hiç araştırmıcam kimmiş neymiş direk vericem seni dedi. Bu da beni üzdü..Nişanlığımın gelinliğimin kapalı olmasını istediğimi de söyledim onu da kabul etti.erkek arkadaşımla hayatlarımızı birleştiricez bu güzel bir şey.Ama biliyorum ki ailem beni ziyaret etmeyecek evlendiğimde.Ne için ? Kapanmak istediğim için.

Babam zorla da olsa kapanmamı kabul etti .Keşke bu şekilde olmasaydı .Başka çare bırakmadılar ki.Çok üzgünüm. Allah bana bu kapıyı açtı kabul ettirdim aileme kapanmak istediğimi.Ama hiç istediğim gibi olmadı.Ailemin rızası olsaydı keşke...Bu şekilde kötü olaylar olmadan tamam kızım hayat senin hayatın nasıl rahat ediyorsan öyle yap dese ne olurdu? Ne olurdu biliyor musunuz? Her şey çok farklı olurdu..Ne olursa olsun Namazlarımı, Allah'a dualarımı hiç eksik etmedim.Hep bir umudum vardı.Çoğu zaman Namazımı bitiremeden ağlamaya başlıyordum namazlarımı kılarken.Hiç bir zaman vazgeçmedim bu isteğimden.Hep sabrettim Allah'a sığındım.Ben kapanmak için böyle savaştım herkese her şeye karşı geldim . Yeri geldi alttan aldım yeri geldi duymadım onların sözlerini...Ama en sonunda bir yerden patlak verdi ... Ben de bir insanım... Tabii ki böyle bıçaklı olaylar olmasa daha iyi olurdu ama oldu.Benim sınavım çok büyüktü.Buraya yazamadığım daha o kadar çok şey var ki...Bu bile uzun oldu. İşte benim hikayemi okudunuz.Teşekkür ederim